Aleksander Bekier

Życiorys

Urodził się w rodzinie żydowskiej jako syn Izaaka. W 1925 roku przeniósł się do Francji, gdzie przyłączył się do Francuskiej Partii Komunistycznej. W latach 1936–1938 aktywnie uczestniczył w hiszpańskiej wojnie domowej, pełniąc rolę komisarza politycznego w XIV oraz XIII Brygadzie im. Jarosława Dąbrowskiego. W późniejszym okresie, jako komisarz brygady, objął stanowisko zastępcy komisarza V Korpusu.

W trakcie II wojny światowej zaangażował się w działalność francuskiego ruchu oporu, pozostając jednocześnie aktywnym członkiem Francuskiej Partii Komunistycznej. W 1944 roku objął funkcję sekretarza delegatury PKWN w Paryżu. W lipcu tego samego roku przez krótki czas pełnił obowiązki chargé d’affaires w Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej we Francji. Od stycznia 1948 roku pracował jako I sekretarz ambasady RP w Paryżu. W tym samym roku powrócił do Polski, gdzie został dyrektorem wydziału personalnego CRS Samopomoc Chłopska w Warszawie.

W lipcu 1952 roku objął stanowisko zastępcy redaktora pisma „Chłopska Droga”, które prowadziło ważną działalność literacką w kraju. Od 1955 do 1957 był kierownikiem Redakcji Literatury Masowo-Politycznej w wydawnictwie Książka i Wiedza. Następnie, w latach 1958–1962, sprawował funkcję radcy ambasady PRL w Meksyku. Po powrocie do kraju, od września 1962 roku był wicedyrektorem Departamentu Ameryki Łacińskiej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Zmarł i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera C2-8-17). Jego żona, Elżbieta (1909–2002), była utalentowanym muzykiem oraz aktywną uczestniczką walk w Hiszpanii.

Ordery i odznaczenia

Wśród licznych odznaczeń i wyróżnień Aleksandra Bekiera znajdują się ważne i prestiżowe nagrody, które podkreślają jego zasługi.

• Order Krzyża Grunwaldu III klasy, przyznany 5 kwietnia 1946,
• Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, również przyznany 5 kwietnia 1946.

Przypisy